رابرت دنيرو هنر پيشه محبوب منه.
سر شب داشتم يه فيلم ازش ميديدم در يکي از صحنه ها ي فيلم داشت ويسکي ميخورد. يه ليوان ويسکي با يخ دستش بود. هي تکونش ميداد. صداي دلنگ دلنگ برخورد يخ با ليوان و بعد طرز نوشيدنش جدي منو به هوس انداخت. قدرت بازيگري را حال کن که باعث ميشه بعد از فيلم پاشي بري يه بطر ويسکي بخري بياي .
به اين ميگن هنرپيشه.

از وبلاگ تزاد
آدمای پاک فقط پاکند...
هیچ موقع نه نشون می دن که پاک هستن نه تلاش می کنن که پاک باشن و نه تلاش می کنن که تو رو پاک کنند...
اونا فقط پاک هستند...بی هیچ ادعا

دل و حوصله از دست رفته ام را دارم سعي ميکنم دوباره به دست بيارم. اما تازه فهميده ام که خيلي کار سختيه.
به هر حال ِ اين نيز بگذرد.
دوباره ميام.